Bu derin felsefi ve tarihi eserde Rafet Elçi, "haber"in doğasına ve hakikatin zamanlar, kültürler ve boyutlar arasında nasıl aktarıldığına derinlemesine dalıyor. İsmini, manevi veya vahiy niteliğindeki "büyük haber"den alan Enba, insanlığın bu temel hakikatleri nasıl aldığını, nasıl yorumladığını ve bazen de onları nasıl perdelediğini inceliyor. Bu eser, habercinin sorumluluğu ve kelamın dönüştürücü gücü üzerine derin bir tefekkürdür. Anlatı, fiziksel dünya ile ruhani vahiy alemi arasında bir köprü vazifesi görerek Elçi’nin tarih ve ilahiyatın kesişim noktasına duyduğu derin ilgiyi yansıtır. Yazar, titiz bir üslupla; antik çağ peygamberlerinden sonraki yüzyılların isimsiz vizyonerlerine kadar, insanlığa "haberi" getirenlerin yaşamlarını mercek altına alır. Kitabın her bölümü, okuru varoluşu kuşatan o "sessiz müjdelere" daha dikkatli kulak vermeye çağırarak; hakikatin, onu nasıl işiteceğini bilenler için her zaman mevcudiyetini koruduğunu telkin eder. Elçi’nin Enba’daki yazımı, tarihsel anekdotları zamanın akışına dair metafizik yansımalarla örerek en düşünceli seviyesine ulaşır. Yazar, en önemli "haber"in günlük gazete manşetlerinde bulduklarımız değil, amacımızı ve Yaratan ile olan bağımızı tanımlayan ebedi gerçekler olduğunu savunur. Bu çalışma, okuru modern iletişimin telaşlı temposundan sıyrılıp, en önemli mesajların nihayet anlaşıldığı o derin sessizlik alanına girmeye davet eden bir eserdir.