Rafet Elçi’nin edebi başyapıtı olarak kabul edilen bu "Şark Masalı", kadim Sasaniler ve Roma imparatorluklarının destansı ve geniş fonunda geçmektedir. Bu eser yalnızca tarihsel bir anlatı değil; dilin, gücün ve hakikatin temel silahına dönüştüğü "sözün kılıçları" üzerine derin bir felsefi incelemedir. Anlatı, tarihi; onu dizeler ve vizyonlarla tanımlamaya cüret edenlerin gözünden, tüm ağırlığıyla yakalamaktadır. Hikaye, yüzyıllardır insanlık tarihini şekillendiren medeniyetlerin, ideolojilerin ve ilahiyat gerçeklerinin çatışmasını temsil eden efsanevi bir şair düellosu etrafında şekillenir. Elçi, karmaşık tarihsel detayları Doğu'nun sözlü geleneklerini onurlandıran lirik bir nesirle ustaca örerek; fiziksel savaş alanı ile zihnin ruhani arenası arasında bir köprü kurar. Her bölüm, imparatorluklar yıkılıp krallar düşse de, kelamın insanlık deneyiminin tek ebedi tanığı olduğu fikrine dair bir kanıt niteliğindedir. Tarihsel çatışmanın ötesinde "Şair", sanatçı ruhun omuzlarındaki yüke; yani siyasi sadakat ve dini inançların fırtınalı sularında yol alırken kişinin ilhamına sadık kalma mücadelesine derinlemesine dalar. Kaos zamanlarında yaratıcının sorumluluğunu ve güzelliğin dönüştürücü gücünü sorgulayan bir eserdir. Elçi’nin nesri burada en yetkin seviyesine ulaşarak; kadim bilgeliği, günümüzün hakikat arayışçıları için zamansız bir anlatıyla harmanlamaktadır.